كناد

يتيم

ر.رضاپور — Sun, 08 May 2011 19:27:00 GMT

رفيق بوديم.

نشسته بود روي اولين پله رواق دارلحجه!

نشسته بودم کنارش.

گفت: وقتي بابام تو مشهد شما فوت شد، به امام رضا گله کردم. گفتم ديگه باهات قهرم. نميام خونه ات!

اشکش چکيد روي زيارتنامه. عين يه مهر قبول رفت تو دل کاغذ. صداش تو بغض پيچيد: وقتي باهاش قهر شدم، رفتم تو بسيج... بعد اومدم طرح ولايت! بعد اومديم حرم... بعد بهشون گفتم باهاتون قهرم ولي نمي تونم نگم چقدر دوستون دارم...

صداي گريه هاش بلند شد. خيلي بلند. نگاهش کردم. پرسيدم: راستي امسال چندمين باره مياي حرم امام رضا؟

بين گريه هاش خنديد. گفت: مي گن يتيم نوازه! کاش هميشه يتيم بمونم!

در محضر بهار

ر.رضاپور — Tue, 29 Mar 2011 21:53:00 GMT

دوشنبه بود. اولين روز بهار. بهار به مشهد آمده بود تا با سخنانش شاخه هاي خشک را به حرکت درآورد.

مردم دسته دسته از سراسر کشور جمع شده بودند تا از او نوري بجويند و دلشان را معطر کنند شايد عمري در پناه آن نور رستگار باشند.

عالم آل محمد هميشه او را بهار فرامي خواند. وقتي همه جمعند. مي آيد تا قرآن تفسير کند.

ساعت يازده بود. صحن جامع و ورودي هاي رواق امام مملو از جمعيتي که در صفوف به هم فشرده خود بي تاب ديدارش بودند.

پانزده دقيقه اي تا ساعت پانزده مانده بود. دربها بسته شد.

عده بسياري تجمع کرده بودند. خدام مي گفتند برويد در ساير صحنها و از طريق آ« دستگاههاي تصويري قرن چندمي صورت امامتان را ببينيد. صدايش را هم مي توانسد بشنويد.

بست طوسي يرمردي روي زمين نشسته بود. کفشهايش را دستش گرفته بود و منتظر بود.

دلم بيتاب شده بود. صداي شعارهاي مردم تمامي نداشت. راهم را به سمت صحن جمهوري کج کردم. روي پرده تصوير پرده آبي رنگي بود که دل مردم را بي تاب کرده بود. محافظي وارد شد. عده اي روي پا بلند شدند. پرده را کنار زد. مردم در هر کجاي صحن بودند بي معطلي برخاستند و عطر صلوات، دل علي بن موسي را شادمان کرد.

بايد گذشت. به سرعت... در چارچوبي ورودي جمهوري به بهاء ، معصومه را ديدم همانطور که از کنارم مي گذشت به سرعت چيزهايي گفت و عبور کرد.

صحن گوهرشاد. مردم گرد ايوان مقصوره حلقه زده بودند. بوي خوش ولايت داشت...

صحن قدس... عده اي سرگردان بودند انگار کسي گراي اشتباده داده بود و مردم به خيال رواق امام آنجا رفته بودند.

صحن جامع رضوي غلغله بود... خدام مردم را به ساير رواقها هدايت ميکردند.

تا روزنه اي باز مي شد سيل جمعيت به سوي حايلها مي شتافت...

صحن کوثر... مردم بودند... صداي امام بود.. پرده اما خاموش.. بي حرکت .. بي تصوير...

صحن آزادي...مردم گوش جان سپرده بودند... امام سخن مي فرمود اما...

صحن انقلاب...

رواق دارلحجه...

راستي چرا اينگونه بود؟ فرمايشات امام هنوز در بخش سوم مانده بود که سرو کله بچه هاي نماز با آن سروصداهاي عجيبشان پيدا شد.. برخيزيدها و مرتب شويد ها و برويد ها و بياييد ها...

بايد صداي امام را از لابلاي اين همه هياهو شنيد...

راستي آن صحن و سرا براي امام من شده بود رواق امام.. يقين دارم او نيز آنجا بود لحظه اي که مولاي عزيزم سخن مي فرمود...

حديث او...

ر.رضاپور — Tue, 01 Feb 2011 18:57:00 GMT

آنکه در راه حق صبر کند ؛

الله تعالي بهتر از آنچه بر او صبر کرده به او عوض خواهد داد.

امام علي بن موسي الرضا عليه السلام

كارت خدمت!

ر.رضاپور — Thu, 20 Jan 2011 13:21:00 GMT

اولين شبي بود که براي خدمت مي رفتم. سه شنبه. صحن آزادي!

خواهرم چندقدمي من مشغول بود. مرا با او فرستاده بودند تا همه چيز را ازاو يادبگيرم. کمتر چنين اتفاقي مي افتاد. اما او بسيار دقيق منضبط و سختگير بود. براي همين ناظم کشيک بدون هيچ ترديدي مرا به او سپرد.

بين راه گفت: مراقب کارتت باش!اگر توي شلوغي گمش کني تبعات دارد... خيلي پيش آمده که با کارت اين و آن ملت را سرکار گذاشته اند. همه حواست را جمع کن!

رفتم.مراقب بودم. همه جا. به خير گذشت.

شب دوم کشيک بوديم. جمعه. صحن انقلاب.

آن وقتها انقلاب دو تا حوض داشت. ناظم کشيک جمعه باز مرا با خواهرم فرستاد او از دور مرا ميپاييد .

شب بود. خدمت تمام شده بود و بايد برمي گشتيم دفتر. خواستم کارتم را جدا کنم که ناگهان متوجه شدم اثري از کارت نيست.... دنيا دور سرم چرخيد. دويدم بيرون.

تمام صحن انقلاب را چرخيدم. دور حوض را خوب گشتم. اشک مي ريختم. هق هق گريه هايم مردم را به سويم مي کشاند.

با گريه مي گفتم: کارتم! ... کارتم گم شده! اگه نباشه.. ديگه نمي تونم بيام حرم...

طفلکي ها راه افتادند دنبال کارت خدمتم. زن و مرد. يکدفعه چشمم افتاد به پنجره فولاد. دويدم روبروي پنجره. ايستادم به التماس: من که مي دونم کجاس... شمام مي دوني کجاس... خب بده ديگه امام رضا!...

مثل بچه ها گريه مي کردم.التماس مي کردم امام رضا کارتم را پيدا کند. ناگهان آمنه محسني را ديدم که با چوب پرش راه را به کسي نشان داد. بين انگشتهايش چيزي شبيه کارت بود. دويدم. خودش بود. کارت من!

ميگفت يکي از خدام صدايش زده و گفته اين کارتِ يکي از دوستان شماست...

روزي روزگازي

ر.رضاپور — Thu, 01 Jul 2010 11:20:00 GMT

شخصي با دوستي گفت كه مرا چشم درد مي كند.تديبر چه باشد؟

ژفت مرا پارسال دندان درد مي كرد بركندم!

رساله دلگشا- عبيدزاكاني

يا امام الرئوف(ع)

ر.رضاپور — Mon, 19 Apr 2010 18:08:00 GMT

ما را نسب به خاك قدوم تو مي رسد

يعني كه خاك پاي تو هستيم تا ابد

آيينه اي برابر رويت گرفته است

خورشيد تا جمال تو را منتشر كند

ما را به دام و دانه چه حاجت كه از ازل

آهوي جان به شوق كمد تو مي چمد

از لابلاي روزن پولاد ديده ام :

دل هاي خسته را به تبسبم كني رصد

ترسم غريق ورطه خونين دلان شوم

چندانكه اب ديده خونبار مي چكد

خواهم شدن به ميكده گريان و دادخواه

شوق تو سوي ملك خراسانم ار كشد

خواهم غبار كوي تو كحل بصر كنم

اما هزار حيف كه دستم نمي رسد...

با سينه اي گداخته خاموش مانده ايم

ترسم كه اشك در غم ما پرده در شود

يا امام الرئوف! سروده اي از امير حسين مدرس به انضمام دو مصرع از حافظ شيرازي.

وضو با اعمال شاقه

ر.رضاپور — Tue, 05 Jan 2010 00:00:00 GMT

لب حوض وضو گرفتن ممنوع!

اين توصيه همه خادمين به خانمهاست.

چه بسا افرادي بدون رعايت حجاب مصرند لب حوض وضو بگيرند كه به قول خودشان مستحب است با آب سرد وضو بگيري.

يك روز خانمي را فرستاديم وضوخانه بست شيخ طوسي و عجب ماجرايي شد اين وضو.

از قضا زن، از آن وسواسي هاي درجه 1 بود و كلي هم لفت و لعابش داده بود. نيم ساعتي مي شد. همسرش كه به ظاهر بسيار نگران بود سراغم آمد و گفت:

زنم گم شده... تو زن منو گم كردي خودتم بايد پيداش كني.

گفتم: اي بابا گم شده يعني چي؟ بچه كه نيس؟ حرفا مي زنيد شمام!

گفت:إ.. بچه نباشه. زن من كه هست. من افسر دايره جنايي ام. اگه دوسه مورد از پرونده هام دنبالم بوده باشن و زنمو برده باشن چي/

گفتم: اي آقا كجا مي خوان ببرن. اونم از تو حرم بين اينهمه آدم. جلو اين همه دوربين.

گفت: لابد زير چادرش .. واي... نه.. يكي زير چادرش تفنگ بگيره و زنمو با تهديد ببره بيرون.. بعد از بريون به من زنگ بزنه كه بايد ...

گفتم: آقا...اينجا حرمه!..

خب باشه.كه چي؟

دم در تفنگ كي مياره تو؟

اينجا كه شتر با بارش مياد تفنگ اينقدي نمياد؟

خلاصه راه افتادم طرف سرويس بهداشتي ووضو خانه. چندباري همسرش را صدا زدم. خبري نشد. گفتم. شما بمانيد اگر بازهم نيامد مي رويم آگاهي.

برگشتم لب خوض. حواسم به مرد بود كه در كنار ورودي طوسي قدم رو مي رفت و برمي گشت.

ده دقيقه اي نشد، همسرش را ديدم. كه ازميان جمعيت سعي داشت خودش را به صحن برساند. به طرفش رفتم. گفتم: كجابودي خانوم آقاتون ده بارمرد و زنده شد؟

زن سري تكانداد و گفت: لابد گفته يكي تفنگ گرفته منو برده؟!

خنديدم. اخمي تحويل همسرش داد و گفت: كارشه خانوم!هميشه همينه.

زن و مرد رفتند. و هنوز نرفته. مرد ديگري آمد: خانوم.. مادر منو فرستادين دستشويي.. نيم ساعته نيومده!...

دلنگون

ر.رضاپور — Sun, 29 Nov 2009 14:30:00 GMT

يكي از رفقاي شفيق تعريف ميكرد كه در جلسه اي در قم يا تهران يا.. خلاصه هرجايي غير از مشهد منبر رفته و داشته است اظهار فضل مي كرده.

ناگهان از ميان آنهمه واژه لفظ قلمي يك واژه مشهدي از زبان مباركش در مي رود و آن مي شود كه نبايد.

مي گفت: نميدانم چي شد گفتم كُخ!

يكي گفت: ببخشيد كُخ يعني چي؟

و من شروع كردم به توضيح و تفسير كه بابا كُخ همون حشره شمايه.و اين تعاريف كلي ازوقت جلسه را گرفت.

حرفش تموم نشده بود كه رفقا دست گرفتند كه مي گفتي.. كخ همو حشره يه كه يك بوجول بيشتر قوارش نيست و گاهي از درو ديوار دلَنگون مِره و يا درميان اولي و پَنا پس قَلاي خَنه ما مين كوتي از آشغالا همزيستي مسالمت آميزي با ابناء بشر را ادامه ميدهد.

القصه...

باورش نشد كه مي شود با اين زبان ركورد طولاني ترين جلسات را شكست و حدود سه چهارساعت ملت را سركار گذاشت. ولي ما در قرارگاه سيدالشهدا حدود يك هفته كردولرو ترك و فارس و عرب را سركار گذاشتيم نتوانستند بفهمند كه فرق مُبُرُم با مُبُرُم چيه؟!

حالا شما چي؟ مِدنن توفيرش چقده؟

كفتر بي بال وپرم

ر.رضاپور — Sat, 16 May 2009 16:11:00 GMT

زيرگنبد طلائيت آسمون پا مي گيره

تويي يا كه آسمون توي دلا جا مي گيره

مو همي دور و برا تو خَنَه تا پر مِزنُم

نصف شب ،كله سحر، هر چي بگي در مِزنُم

آقاجان! كِفترتُم. بال و پرم ر وا بُكن

جان هر چي زائره به كِفترت نگا بُكن

مو لب بوم مي شينُم، روبروي ايوون طِلا

يك دلُم به اينجه يه . يك دلُمَم به كربلا

عمريه بال سفيد چِفيه رِ يدك درُم

هرجايي كه مِرسه اسم بسيجي مُبُرُم

ما با اي اسم خدا و لشگرش حال مُكُنُم

مثل باقي كفترا آرزوي بال مُكُنُم

مگه آخر همه رفتن به خاك گور نبود

راه باقي كفترات اي همه هم كه دور نبود

راه ما تا كربلا پولي شده پاسپورت مِخه

آقا تا كرب و بلا يك قدمه ساپورت مِخه

مو كه هي بقره بقو دور حريمت مِزنُم

با دلُم يك گرهي به او ضريحت مِزنُم

يا معين الضعفا ضامن اهل بيت رضا

دل ما نذر نگاهت برسونُم كربلا.

كلمه و تركيبهاي جديد !

مخه: ميخواد مزنم: مي زنم مكنم:مي كنم خنه: خانه

اصولا توجه داشته باشيددر گويش مشهدي معمولا مصوت بلند اي بدل به كسره شده و مثلا مي زنم مي شود مِزنم!

و معمولا همه شناسه اول شخص در افعال به جاي اينكه اَم باشداُم مي شود. يعني ميزنم مي شود: مِزنُم

امام من...

ر.رضاپور — Tue, 03 Mar 2009 15:43:00 GMT

سلام بر مولاي خوبي ها.

امروز چندمين ماهي ات كه دلم پيش شماست اما پاي اراده ام سخت سست شده آقا. ديروز صبح يكي از بچه هاي حرم راديدم. دوستش دارم. چند روز پيش هم يكي ديگرشان را. راستش را بخواهي خجالت مي كشم بيايم. دوستت دارم اما...

اين روزها بايد روانه جايي شوم دور اما دلم براي شما دارد بهانه مي گيرد. ياد روزي كه راهي تبريز بودم. چند بار تا شب سراغتان آمدم . هي التماس كردم نروم. رفتم. اما صبحها...

رفته بودم كرج تا پياده شدم گنبد را ديدم و مثل ديواونه ها خم شدم و سلام دادم كه ناگهان ديگر تو نبودي...

رفته بودم تهران ده روز بي شما سركردن براي من و آذر سخت بود. برگشتيم. مثل مادرمرده ها زار مي زديم. گريه مي كرديم. نمي توانستيم دوريت را تحمل كنيم. ا

امام دلم براي حرم پر ميزند. امام به خدا تحملم طاق شده كاش اي كاش راهها را ببندند و سفرها را لغو كنند تا من بييام. هر روز .

امام وقت تحويل سال من در ابتداي جاده ولايت مي ايستم شايد دوباره از نو ولي شناسي را بياموزم . دعايم كنيد. محتاجم!